Die Welle ("Το Κύμα") - 2008

Πόσο εύκολο είναι στην κοινωνία του σήμερα να εξαλειφθούν οι κοινωνικές ανισότητες και να επικρατήσει η «ισότητα» της ομάδας; Και είναι άραγε αυτή επιθυμητή από τους πολίτες της ευρωπαϊκής κοινότητας; Πόσο εφικτή είναι η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος που σαν κύμα θα παρασύρει οδηγητές και οδηγούμενους στην πορεία του; Και κατά πόσο είναι δυνατό όλα αυτά να εκφραστούν σε ένα φάσμα ολοκληρωτισμού σε μια ενωμένη Ευρώπη που χρόνια τώρα γεύεται τους καρπούς της δημοκρατίας;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή... Βρισκόμαστε σε ένα γερμανικό σχολείο του σήμερα. Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας μας ο καθηγήτης Rainer Wenger (Jurgen Vongel), μια καθ’ όλα ροκ προσωπικότητα. Πιο κοντά στους μαθητές του από ότι στους συναδέλφους του, από τη αρχή γίνεται αντιληπτή η διαφορά του από την (δια) δεδομένη εικόνα ενός καθηγητή...αρκεί να παρατηρήσει κάποιος τα T- shirt του (με τα σύμβολα των “Ramones” και των “Clash”) αλλά και τις αντίστοιχες μουσικές του επιλογές, που μαρτυρούν το πιο "επαναστατικό" παρελθόν του. Στα πλαίσια λοιπόν της εκπαιδευτικής εβδομάδας που διοργανώνεται στο σχολείο θεωρεί(ται) φυσικό ότι θα αναλάβει το μάθημα της «αναρχίας». Αντ’ αυτού... «αυτοκρατία»! Έπειτα από μια σύντομη συνομιλία με τους μαθητές του, θα καταλάβει πως ναι μεν έχουν αντιληφθεί το πόσο αρνητικό υπήρξε για τη Γερμανία το ναζιστικό καθεστώς, αλλά και πως από την άλλη θεωρούν απολύτως ανέφικτο να ευδοκιμήσει μια δικτατορία στο σήμερα. Και εκεί έρχεται η ιδέα για το...πείραμα! Αξιοποίωντας το έμψυχο υλικό της τάξης προσπαθεί να περάσει την ιδέα της ομάδας όπως όμως αυτή εφαρμόστηκε στα κατά καιρούς δικτατορικά – φασιστικά καθεστώτα. Στα πλαίσια πάντα του μαθήματος. Κοινή ενδυμασία, κοινός στόχος, κοινή κατεύθυνση, κοινή συμπεριφορά, κοινός χαιρετισμός. Και φυσικά ο ηγέτης. Ο καθηγητής τους. Το πείραμα όμως γίνεται «Κύμα» και παρασύρει τους πάντες σε μια κατάσταση που φεύγει...εκτός ελέγχου! Με ένα τέλος αναπάντεχο!

Η ταινία κινείται σε γρήγορους ρυθμούς με τη μουσική της επένδυση να ενισχύει αυτό το αίσθημα. Όσο για το στόρι; Είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Μόρτον Ρου που κυκλοφόρησε το 1988 και που αφορά ένα πραγματικό πείραμα που πραγματοποιήθηκε στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια το 1967. Έντονη πολιτική χροιά υπάρχει αναμφισβήτητα, όμως πέρα από αυτό το βασικό ατού της ταινίας είναι ο ανθρώπινος παράγοντας. Πως ο καθένας από μας μπορεί από ξεχωριστή προσωπικότητα να γίνει «μέλος» της μάζας, στην οποία άλλωστε βασίζεται σε μεγάλο βαθμό και το σενάριο. Μέσα από τις αντιδράσεις μιας ομάδας μαθητών γεννούνται ερωτήματα που αφορούν από τις εκφάνσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς και τη δύναμη που έχουμε να «αντισταθούμε» σε μια χιονοστοιβάδα που φτάνει να απειλήσει μέχρι και τα θεμέλια της δημοκρατίας μας...μέχρι την ανάπτυξη οποιουδήποτε εθνικισμού στην εποχή της παγκοσμιοποίησης... Και πως όλα αυτά είναι ανεξάρτητα εποχής και συνθηκών.


Πρόκειται για μια εξαιρετική ταινία, από όποιο πρίσμα και αν την δεις. Δυνατές ερμηνείες, κυρίως από τον πρωταγωνιστή της, Jurgen Vongel, αλλά και από τους μαθητές – ως επί το πλείστον νέα πρόσωπα - που καταφέρνουν να δώσουν συναίσθημα στην ταινία. Ως μόνο «μειονέκτημα» μπορούν να θεωρηθούν οι διάλογοι που θυσιάζονται στον βωμό της απλότητας, παρόλα αυτά ο σκηνοθέτης της – και σεναριογράφος κατά το ήμισυ - Dennis Gansel μας δίνει μια αρτιότατη ταινία και ξεπερνιέται ακόμα και το «εμπόδιο» της γερμανικής, με την οποία δεν είναι εξοικειωμένος - κυρίως – ο Έλληνας θεατής. Ενδιαφέρουσα από κάθε άποψη, το «Κύμα» είναι ικανό να μας παρασύρει... Και να μας προβληματίσει.

"Slumdog Millionaire"

Τι γίνεται όταν ένας νεαρός από το Μουμπάι της Ινδίας, που μεγαλώνει στις φτωχογειτονιές, διεκδικεί το μεγαλύτερο έπαθλο στο δημοφιλέστερο παιχνίδι της χώρας του, το «Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος»; Από τη μια πλευρά...Ο απλός λαός αποθεώνει το ορφανό παιδί - που έχει ζήσει από μικρό την εξαθλίωση- και κατάφερε να κερδίσει όσα κανένας άλλος! Απο την άλλη πλευρά, η άρχουσα τάξη γεμάτη υποψίες δεν μπορεί να δεχτεί κάτι τέτοιο και απαιτεί...εξηγήσεις! Ο 18 χρονος Τζαμάλ Μαλίκ καταφέρνει να καθίσει στην καρέκλα του παιχνιδιού και να διεκδικήσει τη δική του θέση στο όνειρο...ταυτόχρονα όμως κάθεται και στο «εδώλιο» εξηγώντας πως γνωρίζει τις απαντήσεις... Λίγο η θεά τύχη, λίγο τα – ουκ ολίγα – βιώματα του...Δε θέλει και πολύ! Γιατί οι εμπειρίες που είχε συλλέξει κατά τον αγώνα του για την επιβίωση έκρυβαν τις «απαντήσεις» που θα του ανοίξουν το δρόμο για ότι επιθυμεί πιο πολύ..τα χρήματα και όχι μόνο!

Αρώματα και μυρωδιές Ινδίας, μοναδικές εικόνες που συνθέτουν το φτωχικό σκηνικό από τις μικρές γειτονιές, τοπικές μουσικές και ένα εξαιρετικό αναμφίβολα σενάριο γίνονται τα συστατικά που αποτυπώνει ο κινηματογραφικός φακός του Danny Boyle, που καταφέρνει να κινήσει Ευρώπη αλλά και Αμερική – ακόμα και το Hollywood – σε ρυθμούς... Bollywood! Σίγουρα δεν είναι η πρώτη ταινία που εμπνέυστηκε από αυτό, ούτε ισχυριζόμαστε πως αποτελεί πρωτότυπη ιδέα...Ακόμα και με κάποια ουτοπιστική προσέγγιση, ο Βρετανός σκηνοθέτης, μάλλον κατάφερε να πετύχει τον ιδανικό συνδυασμό και να φτιάξει μια ταινία που δεν αφήνει κανένα ασυγκίνητο...Μια ταινία που αφήνει τα σημάδια της διαχρονικότητας της στο κινηματογραφικό πανί. Έχοντας στο πλευρό του τον Dev Patel στο ρόλο του Τζαμάλ, τη Freida Pinto στο ρόλο της Λατίκα αλλά και ένα εξαιρετικό καστ – ειδικά οι μικροί πρωταγωνιστές έκλεψαν την παράσταση ακόμα και στην τελετή των Όσκαρ - και φυσικά συνεργάτες όπως ο Chris Dickens στο μοντάζ και ο Christian Colson στη φωτογραφία κατάφερε να μας δώσει μια ιστορία αγάπης με τον καλύτερο τρόπο. Το φιλμ κινείται σε δύο χρόνους – στο σήμερα και στο χθες του νεαρού πρωταγωνιστή – έτσι που παρελθόν και παρόν μπλέκονται αρμονικά για να φτάσουμε στη μέρα του «μεγάλου τελικού» που θα κρίνει το μέλλον του Τζαμάλ! Και όλα αυτά υπό τους ήχους της μουσικής του – βραβευμένου – A. Rahman που «έντυσαν» υπέροχα την ταινία.

Το “Slumdog Millionaire” του σκηνοθέτη του "Trainspotting”, είναι η ταινία της χρονιάς. Η πιο πολυσυζητημένη ταινία της χρονιάς, που είχε και οσκαρική δικαίωση! Το Βollywood ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο και η ιστορία του Τζαμάλ – μια ιστορία αγάπης που ξεκινά δύσκολα και φτάνει στο δικό της happy –end, κατάφερε να μας συγκινήσει , κατάφερε να μας «ταρακουνήσει», κατάφερε να μας κρατήσει για 2 ώρες μπροστά από τη μεγάλη οθόνη με αμείωτο το ενδιαφέρον. Ευτυχώς, το “Slumdog millionaire” – ανεξάρτητη και low-budget παραγωγή – δε βγήκε κατευθείαν σε DVD όπως προοριζόταν αρχικά αλλά γέμισε τις κινηματογραφικές αίθουσες. Και επιτέλους ήρθε και στη χώρα μας.

Vicky Cristina Barcelona (by Woody Allen)

Βαρκελώνη, καλοκαίρι, διακοπές. Δύο αμερικανίδες φίλες, η Vicky και η Cristina, αποφασίζουν να περάσουν ένα μήνα στην ισπανική πόλη. Σοβαρή, μετρημένη και έτοιμη να παντρευτεί η πρώτη, απελευθερωμένη και σε αναζήτηση της καλλιτεχνικής της φύσης η δεύτερη. Εκεί συναντούν έναν ισπανό ζωγράφο (Javier Bardem) που τους καλεί απευθείας σε ένα ρομαντικό διήμερο …για τρεις!

Η Vicky, όντας προσγειωμένη αδιαφορεί για την παρουσία του και θα της πάρει λίγο χρόνο για να υποκύψει στη γοητεία του προκλητικού και συνάμα ενδιαφέρον καλλιτέχνη. Η Cristina από την άλλη, συναρπάζεται ευθείς αμέσως από την μποέμ παρουσία του και δείχνει διατεθειμένη να τον ακολουθήσει. Μετά το διήμερο…Η επιστροφή στη Βαρκελώνη, βρίσκει τη Vicky – παραμερίζοντας τα αισθήματα της για χάρη της φίλης της - να περιμένει το σύζυγο Doug, και την Cristina να μετακομίζει στο σπίτι του ζωγράφου. Λίγο μετά όμως καταφτάνει εκεί, η πρώην σύζυγος και μοναδική αγάπη του Juan Antonio, Maria Elena (Penelope Cruz)… για να φέρει τα πάνω κάτω…

Ο Woody Allen, έφτιαξε μια εξαιρετική ταινία. Η Ευρώπη φαίνεται πως του πάει πολύ. Mη ξεχνάμε το “Match Point”. Η Βαρκελώνη, το μεσογειακό καλοκαιρινό τοπίο με τον καλλιτεχνικό αέρα που περιλαμβάνει από μικρές γκαλερί μέχρι τα art nouveau έργα του Gaudi, αποτελεί το ιδανικό σκηνικό. Εκεί, ενορχηστρώνει το ερωτικό τρίγωνο – ως και πολύγωνο – δίνοντας με το μοναδικά καλογραμμένο σενάριο του, μια ταινία που ισορροπεί ανάμεσα στην κωμωδία, στη ρομαντική κομεντί και στο δράμα. Ακόμα και στις «αστείες» ατάκες είναι φανερές οι «γουντιαλλενικές» (ας μου επιτραπεί ο όρος) αναφορές για την αναζήτηση της αγάπης, του έρωτα, του πνεύματος. Ο Woody Allen, όταν γράφει καλά, γράφει εκπληκτικά. Και μας καθηλώνει. Η διεξοδική ανάλυση των χαρακτήρων του υποστηρίζεται από το πολύ δυνατό καστ. Ο Javier Bardem – που έχει μετατραπεί σε Λατίνο εραστή- , η Rebecca Hall και η ScarlettJohansson είναι εξαιρετικοί στις ερμηνείες τους, όμως την παράσταση κλέβει η Penelope Cruzμε μια εμφάνιση – οδοστρωτήρα! Με ατάκες – δηλητήριο και με εναλλαγή ισπανικής και αγγλικής φέρνει στιγμές γέλιου στους θεατές και κερδίζει την υποψηφιότητα για το χρυσό αγαλματίδιο. Και κρίνοντας από τα BAFTA, μπορεί και να τη δούμε και με το Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου στις 22 του Φλεβάρη.

Ευρωπαϊκός αέρας, ένας Woody Allen στα καλύτερα του σκηνοθετικά και κυρίως σεναριακά, ένα καστ που τα στηρίζει απόλυτα , αλλά και γεύσεις και μυρωδιές και ισπανικές κιθάρες που «ντύνουν» τον ερωτισμό που κυριαρχεί σε όλη την ταινία - συνθέτουν το φόντο για το “Vicky Cristina Barcelona”, a must-seen movie.

"Nights In Rodanthe"

Ταινιών και κριτικών συνέχεια με τις "Νύχτες στη Ροδάνθη"... Η απουσία ίντερνετ αυτές τις μέρες λειτουργεί λίγο περιοριστικά, όποτε ακόμα μια κινηματογραφική πρόταση. Η συγκεκριμένη ταινία "βγήκε" στις κινηματογραφικές αίθουσες λίγο καιρό πριν...

«Ποτέ δεν είναι αργά για μια δεύτερη ευκαιρία»... Αυτό θα λέγαμε πως είναι το μότο της ταινίας αλλά και ο κύριος άξονας που κινείται η ιστορία μας. Η Adrienne Willis (Diane Lane), που διανύει μια πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής της, αποφασίζει να πάει για ένα Σαββατοκύριακο στη Ροδάνθη, μια παράκτια μικρή πόλη στη Νότια Καρολίνα. Αφορμή; Μια εξυπηρέτηση που θέλει να κάνει σε φίλη της. Να προσέχει το πανδοχείο που διατηρεί δίπλα στη θάλασσα, και που ευτυχώς δεν έχει κόσμο τη συγκεκριμένη περίοδο. Απώτερος στόχος της όμως είναι να προσπαθήσει να ηρεμήσει, να σκεφτεί την ζωή της που βρίσκεται σε χάος. Χωρισμένη, με ένα σύζυγο που της έχει φερθεί άσχημα στο παρελθόν και τώρα ζητά να επιστρέψει, και με δυο παιδιά, το καθένα με τα δικά του προβλήματα. Στο μικρό ξενοδοχείο στη Ροδάνθη όμως καταφθάνει και ο Πωλ Φλάννερ (Richard Gere) ένας γοητευτικός γιατρός με παρόμοιο πρόβλημα… μια ζωή σε χάος! Και με απώτερο στόχο του…όχι ένα Σαββατοκύριακο ξεκούρασης αλλά μια ευκαιρία να βάλει τη ζωή του σε τάξη...

Απομονωμένοι αρχικά, ο καθένας στο δικό του μικρόκοσμο. Σύντομα όμως έρχονται κοντά. Και έρχονται ακόμα πιο κοντά όταν μια μεγάλη καταιγίδα ξεσπά. Έτσι εκτός από τα ακραία καιρικά φαινόμενα…έχουν να «αντιμετωπίσουν» και τα συναισθήματα τους που αναδύονται στην επιφάνεια σχεδόν…αμέσως! Και μπορεί να μην είναι συναισθήματα πρωτόγνωρα – και οι δυο άλλωστε έχουν τις δικές τους ζωές - είναι όμως συναισθήματα δυνατά, από αυτά που δένουν δύο ανθρώπους τόσο, που φαντάζουν…αχώριστοι! Ίσως όμως και να μην είναι...γιατί η συνέχεια της ταινίας είναι ανατρεπτική!

Το "Nights in Rodanthe" είναι μια ρομαντική ιστορία. Μια ταινία από αυτές που βλέπαμε παλιά… Έχει μουσικές, εικόνες, «αρώματα» μιας άλλης εποχής κι ας εκτυλίσσεται στο σήμερα! Έχει έναν αέρα παλιομοδίτικο, χωρίς όμως αυτό να καταντά κουραστικό, το αντίθετο μάλλον. Και έχει και ένα πρωταγωνιστικό δίδυμο που δένει απόλυτα. H Diane Lane και ο Richard Gere, έχουν, αναμφισβήτητα, μια πολύ δυνατή χημεία στη μεγάλη οθόνη. Αυτό έδειξε η σύμπραξη τους στο παρελθόν ("Cotton Club", "The Unfaithful"), αυτό φαίνεται και στην τρίτη συνάντηση τους, στις «Νύχτες στη Ροδάνθη». Σε μια ταινία που περιστρέφεται κυρίως γύρω από τους δυο τους, οι αναμενόμενα εξαιρετικές ερμηνείες τους είναι σίγουρα το μεγάλο ατού της ταινίας! Όπως και η ιστορία, που είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Nicholas Sparks (ο ίδιος έχει γράψει και το "The Notebook" αλλά και το "Message in a Bottle"). Ακόμα και το «προβλέψιμο» της ταινίας σε αρκετά σημεία δεν αγγίζει την υπερβολή, αν λάβουμε υπόψη το είδος της. Όλα τα άλλα, δένουν αρμονικά με το σενάριο και τους πρωταγωνιστές. Οι jazz μελωδίες και η νοσταλγική ατμόσφαιρα φτιάχνουν το σκηνικό για έναν έρωτα που ξεδιπλώνεται στο κινηματογραφικό πανί...

Τα συναισθήματα εναλλάσσονται όπως και οι εικόνες τις ταινίας. Το χιούμορ, οι αστείες στιγμές, η λύπη, τα στενάχωρα γεγονότα, μια γλυκιά αύρα, ο ρομαντισμός, ο έρωτας αλλά και οι ανθρώπινες σχέσεις στο σήμερα, διαδέχονται το ένα το άλλο και «μπλέκονται» μεταξύ τους με φόντο ένα πανδοχείο στη Ροδάνθη, χτισμένο στην άκρη της θάλασσας…

"Lives of Others"

Ο γερμανικός - και όχι μόνο- κινηματογράφος έχει ασχοληθεί εκτενώς με το θέμα του τείχους του Βερολίνου. Αλλά και ευρύτερα, ιδιαίτερα με την Γερμανία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στις υποψηφιότητες των φετινών Όσκαρ συναντάμε ταινία με αντίστοιχη θεματολογία - που δεν είναι άλλη απο τα "Σφραγισμένα Χείλη" (υποψήφιο και στην κατηγορία Καλύτερης Ταινίας). Το "Lives of Others" είναι μια εξαιρετική ταινία, κυκλοφόρησε το 2007 και έλαβε το χρυσό αγαλματίδιο ως "Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία". Αν δεν την έχετε δει, είναι σίγουρα μια πολύ καλή πρόταση...

Είναι δύσκολο πάντως να γράψεις για μια ταινία σαν το «Οι Ζωές των Άλλων». Και όλη της η δυσκολία έγκειται στο γεγονός ότι είναι από αυτές τις ταινίες που προκαλούν «αίσθηση», που σε κάνουν να «κολλάς» μπροστά στην οθόνη, που σου αφήνουν συναισθήματα και σκέψεις για καιρό μετά. Δεν είναι απαραίτητο να αρέσει σε όλους, αλλά αναμφισβήτητα δεν είναι μια ταινία που μπορεί να αφήσει αδιάφορο κανένα θεατή.

Βρισκόμαστε γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1980, στην Ανατολική Γερμανία. Τότε που ακόμα το τείχος του Βερολίνου δεν είχε πέσει, τότε που η κόντρα ανάμεσα στις δυο πλευρές του Βερολίνου καλά κρατούσε. Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους, αλλά ακόμα και αν αυτό δεν συμβαίνει, λύνονται αμέσως οι όποιες απορίες. Το θέμα επικεντρώνεται γύρω από τη γερμανική μυστική αστυνομία, την επονομαζόμενη «Στάζι», η οποία ουσιαστικά ήταν υπεύθυνη στο να ανατρέπει (τις περισσότερες φορές μάλλον βίαια) οποιαδήποτε επικοινωνία των πολιτών με τη Δύση αλλά και την έκφραση «ελεύθερων ιδεών». Κεντρικός ήρωας είναι ο λοχαγός Gerd Wiesler (Urlich Muhe), ο οποίος συντονίζει παρακολουθήσεις «ύποπτων πολιτών», μια λίστα η οποία περιλαμβάνει καλλιτέχνες, συγγραφείς κλπ. Ο Wiesler είναι ένας άνθρωπος που ζει μέσα από τη δουλειά του, που είναι απόλυτα αφοσιωμένος σε αυτή και φυσικά που υποστηρίζει με όλη του την ψυχή το έργο της Στάζι. Η παρακολούθηση επεκτείνεται σε ένα συγγραφέα, τον Georg Dreyman (Sebastian Koch) και την ηθοποιό σύντροφο του Christa – Maria Sieland (Martina Gedeck). Και από αυτό το σημείο αρχίζουμε να παρακολουθούμε τη ζωή αυτών αλλά και πως επηρεάζουν τη ζωή του λοχαγού Wiesler.

Το κύριο θέμα, του τείχους του Βερολίνου είναι πολύ σημαντικό και έχει απασχολήσει πολλές γερμανικές παραγωγές με χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα το “Goodbye Lenin”. Αλλά η ταινία καλύπτει και άλλα πολλά θέματα. Από τη σκληρότητα της Στάζι μέχρι τις δολοπλοκίες διαφόρων πολιτικών. Από την δράση της καλλιτεχνικής ζωής μέχρι τις ακρότητες των με και των δε. Μέσα σε ένα πολιτικό- ιστορικό παζλ, μπλέκονται οι ζωές των ανθρώπων με τρόπο τέτοιο που δύσκολα φαντάζεται κανείς. Βαθιά νοήματα αλλά και σύνθετα συναισθήματα έρχονται στην επιφάνεια έτσι που καθηλώνει τον οποιοδήποτε. Γίνεται αντιληπτό σε τι τεράστιο βαθμό αλληλοεπηρεάζονται οι ζωές των άλλων με τις ζωές τις δικές μας και πως ο οποιοσδήποτε, ακόμα και ένας άγνωστος μπορεί να κινήσει τα νήματα έτσι που να αλλάξει την πορεία και άλλων ανθρώπων. Η πλοκή της ταινίας χαρακτηρίζεται από συνεχείς ανατροπές. Ανατροπές όχι μόνο στα γεγονότα αλλά και στα συναισθήματα και τις σκέψεις των ανθρώπων ανάλογα με τις συνθήκες... Οι ανατροπές αυτές, μαζί με τη δύναμη των συναισθημάτων είναι και τα μεγάλα ατού της ταινίας (σε αυτά μάλλον πρέπει να προστεθεί και το τέλος της).

Η ατμόσφαιρα της ταινίας είναι ανάλογη του θέματος της και το ίδιο και η αισθητική της. Δεν υπάρχουν πολλά εφέ, δεν υπάρχουν περιττά στοιχεία στην εικόνα. Οι σκηνές συνάδουν με την εποχή, το ίδιο και όλα τα υπόλοιπα, όπως η μουσική, η ενδυματολογία, τα σκηνικά. Δεν στηρίζεται στον εντυπωσιασμό, όλη η μαγεία της βρίσκεται στην μεγάλη υποκριτική ικανότητα των ηθοποιών. Υπάρχει τόσο έντονη εκφραστικότητα που οτιδήποτε άλλο είναι μάλλον περιττό. Ο σκηνοθέτης Florian Henckel von Donnersmarck έχει κάνει πολύ καλή δουλειά αλλά συγκεντρώνει τα εύσημα κυρίως για το σενάριο που είναι και το δυνατό του χαρτί. Το μόνο που ίσως ξενίζει λίγο είναι η γερμανική γλώσσα.

Πρόκειται για μια ταινία που δύσκολα αφήνει ασυγκίνητο κάποιον. Όχι τόσο για το θέμα της, το οποίο μπορεί εν μέρει να θεωρηθεί «βαρύ», αλλά για αυτά που αναδύονται στα 137 λεπτά που διαρκεί η ταινία. Είναι από αυτές τις ταινίες που δε θέλεις ούτε λεπτό να στρέψεις το βλέμμα αλλού, που δε θέλεις να χάσεις ατάκα. Είναι από τις ταινίες που πράγματα απλά, όπως μια «σονάτα» μπορεί να γλυκάνει την ψυχή του καθενός. Πόσο μάλλον μια «σονάτα για έναν καλό άνθρωπο»…

Αν και δεν αποτελεί αξιοκρατικό κριτήριο πάντα, αξίζει να αναφερθεί πως «Οι Ζωές των Άλλων» είχαν και οσκαρική δικαίωση, με το «Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας» για το 2007. Πέρα από αυτό έλαβαν άλλα 42 βραβεία σε διάφορες απονομές (πχ “European Film Awards”, “German Film Awards”…) τα οποία ενίσχυσαν τη θερμή υποδοχή του κοινού.


*Ένεκα της απουσίας Ίντερνετ αυτές τις μέρες, το blog δεν ανανεώνεται καθημερινά. Ελπίζω ότι θα λυθεί άμεσα το θέμα και θα υπάρχουν νέες αναρτήσεις απο την αρχή της καινούριας εβδομάδας.

**Η κριτική πρωτοδημοσιεύθηκε στο cinemascope.gr : http://www.cinemascope.gr/movies/2006/livesofothers.shtml

"The curious case of Benjamin Button"

«Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον», είναι μια πραγματικά…απίστευτη ιστορία, όπως μαρτυρά και ο ελληνικός τίτλος της! Μια βιογραφία που διανύει μια διαδρομή από τη γέννηση του μέχρι το θάνατο του…μόνο που στην περίπτωση του Μπέντζαμιν το ρολόι της ζωής χτυπά αντίστροφα με αποτέλεσμα να γεννιέται…80 ετών!
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Όταν ο Mark Twain παρατήρησε πως «είναι άδικο τα καλύτερα χρόνια να είναι αυτά στην αρχή της ζωής μας και καθώς φθάνουμε προς το τέλος όλα να χειροτερεύουν», ο F. Scott Fitzgerald έγραψε το διήγημα “The curious case of Benjamin Button”. Αυτό προσαρμόστηκε σεναριακά από τον Eric Roth (“Forrest Gump”) με αποτέλεσμα να γεννηθεί αυτή η ιδιαίτερη ταινία.
Μέσα από ένα ημερολόγιο, το προσωπικό ημερολόγιο του Μπέντζαμιν για την ακρίβεια, μεταφερόμαστε στο 1918, στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όποτε και ξεκινά η ζωή του. Το μικρό βρέφος όμως είναι έχει το σώμα ενός 80χρονου. Και όσο μεγαλώνει, μπορεί το πνεύμα του να εξελίσσεται, το σώμα του όμως ακολουθεί αντιστρόφως ανάλογη πορεία. Και αυτός, όπως και όλοι μας, δεν μπορεί να νικήσει το χρόνο που τον κάνει όλο και μικρότερο μέχρι να έρθει ο θάνατος. Η επική ιστορία ενός άνδρα από τη Νέα Ορλεάνη, που φτάνει μέχρι και τον 21ο αιώνα. Μαθαίνουμε για τη ζωή, τα όνειρα του, τα ταξίδια του, τα μέρη και τους ανθρώπους που γνώρισε. Μαθαίνουμε για τα συναισθήματα του μιας και βλέπει τη ζωή με άλλο μάτι. Και μπορεί αυτός να μην μπορεί να καταλάβει τη διαφορά, όμως όλοι εμείς μένουμε καθηλωμένοι όσο ο Μπέντζαμιν «μικραίνει» στην πορεία του χρόνου. Πρόκειται για μια ιστορία που κρύβει και μια μεγάλη αγάπη. Αυτή του Benjamin και της Daisy, που συναντήθηκαν κάπου στην γραμμή του χρόνου, όμως τα αντίστροφα ρολόγια τους δεν μπόρεσαν να δώσουν διάρκεια σε αυτή την αγάπη. Και κανένας δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος…
Ο David Fincher έχει αναμφιβόλως ένα εξαιρετικό στόρι στα χέρια του, το οποίο καταφέρνει να μας το περάσει με μια ταινία που συνδυάζει τις εικόνες με τρόπο που μας καθηλώνει στην οθόνη να αναμένουμε για το «τι θα γίνει στο τέλος». Με τα “Fight Club” , “Se7en” και “Panic Room” στο ενεργητικό του, σίγουρα δεν περιμέναμε κάτι λιγότερο! Τον βοηθά όμως και το καστ, που δίνει υπέροχες ερμηνείες. Brad Pitt και Kate Blanchett το πρωταγωνιστικό δίδυμο, που ναι μεν έχει αποδείξει πολλάκις τη δυναμική του, όμως σε αυτή την ταινία έχουν αυτό το κάτι παραπάνω και δίνουν το δικό τους προσωπικό στίγμα. Ειδικά τον Brad Pitt τον βρίσκουμε σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες του.
Η «Απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον», είναι αναμφίβολα μια από τις ταινίες της χρονιάς. Ήδη μετρά 5 υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα , μεταξύ των οποίων είναι και αυτές τις καλύτερης ταινίας, σεναρίου, σκηνοθεσίας αλλά και Α’ ανδρικού ρόλου. Μπορεί να έφυγε χωρίς κάποιο βραβείο, όμως όλα δείχνουν ότι θα είναι από τις ταινίες που θα μας απασχολήσουν το βράδυ της 22ας Φεβρουαρίου, της βραδιάς των Όσκαρ…